Telefon stacjonarny w Polsce

Telefon trudno uznać dziś za dobro luksusowe. Wprawdzie najnowsze aparaty, czyli smartfony, kosztują setki, a nawet tysiące złotych, jednak w praktyce każdy z nas może kupić prosty telefon za złotówkę, oczywiście po spełnieniu określonych warunków. Koszt rozmów też nie wydaje się być dziś specjalnie drogi. Stąd też młodszym użytkownikom telefonów, nieraz w ogóle nie korzystających z innych telefonów, niż komórkowe, może się wydawać nieprawdopodobnym, iż niegdyś za samo przyłączenie do sieci telefonicznej trzeba było zapłacić kilkaset złotych. Nie jest to bynajmniej czas bardzo odległy, gdyż taki warunek trzeba było spełnić jeszcze w końcowych latach XX wieku. Przez cały okres minionego ustroju, nie mówiąc już o latach przedwojennych, telefon w Polsce był dobrem rzadko dostępnym. Mogły z niego korzystać tylko nieliczne osoby prywatne, a dostęp do linii telefonicznej otrzymywało się w drodze przydziału. Nieco lepiej wyglądała sytuacja w urzędach i przedsiębiorstwach, ale oczywiście nie było wówczas tak jak dzisiaj, iż praktycznie przy każdym stanowisku pracy znajduje się telefon. Sytuacja zmieniła się dopiero z upowszechnieniem się telefonów komórkowych. Wówczas dla wielu osób i rodzin telefon stacjonarny stał się nieprzydatny, nie był bowiem tańszy w użyciu od telefonu komórkowego, a jego użytkowanie było ograniczone jedynie do terenu domu lub mieszkania, a często jedynie do bliskości gniazdka telefonicznego.

Znalazłeś się tutaj dzięki współpracy z poniższym serwisem:

Both comments and pings are currently closed.