Powstanie telefonów komórkowych

Powstanie telefonów komórkowych było podyktowane przede wszystkim potrzebą mobilności. Ich główną zaletą jest bowiem przede wszystkim to, iż można z nich korzystać wszędzie tam, gdzie istnieje zasięg sieci komórkowych, a więc w praktyce na niemal całym obszarze kraju. Chociaż próby konstruowania telefonów komórkowych były podejmowane już w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku, to jednak pierwszy telefon komórkowy, który choćby w ogólnym zarysie przypominał telefony dzisiejsze, został opracowany w 1973. Tym niemniej był on oczywiście znacznie większy od modeli dzisiejszych, ważył około 800 g, a wymiary miał zbliżone do cegły. Ten model był już na tyle udany, że w 1975 r. opatentowano właśnie telefon komórkowy. Jednak minęło jeszcze kilka lat, do początku lat osiemdziesiątych XX wieku, aby telefony komórkowe mogły wreszcie wejść do sprzedaży. W tych latach Polska przeżywała właśnie schyłkowy okres komunizmu, a więc telefony komórkowe mogły się pojawić na polskich ulicach dopiero po 1990 r. Początkowo były one zresztą przede wszystkim symbolem statusu ich posiadaczy, a nie urządzeniem służącym do komunikacji, gdyż użytkowników telefonów było bardzo niewielu. Z tego też powodu popularny był wówczas zwyczaj, dziś zresztą często uważany za przejaw braku dobrego wychowania, kładzenia telefonu na eksponowanym miejscu, aby wszyscy obecni np. w restauracji mogli go zobaczyć.

Both comments and pings are currently closed.