Pojawienie się telefonu bezprzewodowego

Jedną z podstawowych wad telefonu stacjonarnego był przez długi czas brak jego mobilności. Oznaczało to nie tylko, iż nie można go było nosić ze sobą, jak to ma miejsce w wypadku telefonu komórkowego, ale w dodatku telefon stacjonarny był przypisany do określonego miejsca. Możliwość korzystania z niego była nie tylko ograniczona do długości kabla, który łączył go z gniazdkiem telefonicznym, ale także samo położenie gniazdka. Warto tutaj zauważyć, że gniazdka telefoniczne nie były aż tak rozpowszechnione, jak gniazdka prądowe, Z reguły w całym mieszkaniu znajdowały się tylko dwa, czasem nawet tylko jedno. W tej sytuacji, dużą korzyścią było pojawienie się telefonów bezprzewodowych. Najważniejszą cechą takiego telefonu był brak kabla, wiążącego go z gniazdkiem. Zamiast tego, aparat telefonu bezprzewodowego nawiązywał komunikację ze stacją bazową, która z kolei była podłączona do prądu. Część słuchawkowa tego telefonu, w istocie bardzo przypominała wyglądem telefon komórkowy. Była jednak znacznie od niej większa, za to co prawda miała wyświetlacz, ale dysponowała znacznie mniejszą gamą możliwości. Była ona jednak naturalna, gdyż podstawową i w zasadzie jedyną powszechnie wykorzystywaną funkcją telefonu bezprzewodowego, było oczywiście wykonywanie rozmów. Można było jednak wykorzystywać pamięć i wyświetlacz aparatu, aby przykładowo uzupełniać niezbędne wpisy w książce telefonicznej.

Both comments and pings are currently closed.