Historia telefonu stacjonarnego

Można powiedzieć w uproszczeniu, że pierwsze sto lat rozwoju telefonii należało do telefonów stacjonarnych, gdyż pierwszy telefon komórkowy, który nadawał się do powszechnego użytku, skonstruowano dopiero w 1973 r. Określenie „pierwsze sto lat” brzmi zresztą nieco na wyrost, gdyż można założyć, iż przy obecnym postępie technicznym, w ciągu następnych 60 lat, pozostałych do momentu, w którym wynalazek telefonu będzie obchodził swoją dwusetną rocznicę, upowszechni się już jakiś nowy, wygodniejszy i prostszy sposób komunikacji międzyludzkiej. Tym niemniej sam fakt, iż telefon stacjonarny jest nadal w użyciu przy tak długiej historii, wiele może dać do myślenia. Oczywiście, w całym okresie swego istnienia telefon stacjonarny również ewoluował. Pierwsze modele posiadały odrębną słuchawkę i mikrofon, nie miały również tarczy, na której można byłoby wykręcać numer abonenta. Początkowo zresztą po prostu nie było takiej potrzeby, gdyż abonentów było po prostu niewielu, a rozmowy łączył operator. Jednak już w 1889 r. abonentów było na tyle dużo, iż skonstruowano automatyczną centralę telefoniczną. Po raz pierwszy telefon z tarczą do wybierania numerów użyto w 1896 r., a telefon z klawiaturą w 1963 r. W międzyczasie postępował też wzrost abonentów sieci telefonicznych, która stopniowo wzrastała z tysięcy do milionów. Telefon stawał się dobrem powszechnym, wciąż jednak można było dokonywać połączeń tylko w miejscach, połączonych ze sobą linią telefoniczną.

Both comments and pings are currently closed.