miałbym duży problem z odpowiedzią. ale gdyby mnie ktoś zmusił do odpowiedzi, to zrezygnowałbym z herbaty.

to taki luźny wpis o kawie. pretekst jest taki, że starbucks zaczął sprzedawać kawę rozpuszczalną o nazwie starbucks via. choć podobno jest ona znacznie smaczniejsza niż „neska”, to jednak gdy o tym się dowiedziałem, poczułem, że koniec świata zbliża się nieubłaganie. ok, można starbucksa lubić albo nie lubić (ja lubię), ale to jednak jest znaczący ruch – nie wiem, czy w dobrą stroną. coż, mamy kryzys. starbucks dokonuje przy okazji dużych cięć, zamyka lokale, wprowadza tańsze kanapki, ale kawa rozpuszczalna? to przesada.

osobiście kawę rozpuszczalną przestałem pić kilka lat temu. nazwijcie mnie snobem, ale teraz nawet droższe marki są dla mnie trudne do przełknięcia. espresso ze świeżo zmielonego, mocno palonego ziarna – to kanoniczna forma kawy. 20-30 mililitrów boskiego, gęstego płynu z orzechową cremą. nie przepadam za przedłużaną kawą: jeśli chcę napić się czegoś ciepłego, wybieram herbatę.

kilka kawowych linków:

• caffe prego! – serwis poświęcony kawie, bardzo ciekawe forum, z którego można wiele się o tym napoju dowiedzieć. można też się dowiedzieć, dlaczego nie należy kupować ekspresów krupsa (osobiście przestrzegam).
• caffemio i pabloni – małe firmy importujące prawdziwą włoską kawę. spróbujcie, a przekonacie się, że włoska lavazza smakuje inaczej niż… włoska lavazza kupowana w polsce. a w dodatku wcale nie jest droższa. spory wybór, miła obsługa. pabloni to mój diler
• blog drobno mielony – sympatyczny blog dwóch współtowarzyszek w nałogu

a wy jak odpowiedzielibyście na tytułowe pytanie? kawa czy herbata? jeśli macie jakieś ciekawe linki, podzielcie się nimi w komentarzach!

(cc) marymuses' | http://www.flickr.com/photos/marymuses/

historia nieco absurdalna. od 2005 roku coś w nowym jorku pachniało (niektórzy używali mocniejszych określeń). zapach ten, unoszący się nad miastem opisywano jako przypominający syrop klonowy. niepokoił on trochę mieszkańców miasta, którzy nie byli pewni, czy nie jest on związany z czymś toksycznym. a nowojorczycy są nieco przewrażliwieni i trudno się im dziwić.

wszystkie ślady prowadziły do fabryk w new jersey, ale dopiero dziś tajemnica została oficjalnie rozwikłana. sam burmistrz nowego jorku michael bloomberg ogłosił na konferencji prasowej, że „wielka zagadka syropu klonowego” jest rozwiązana. winowajcą jest… kozieradka, której nasiona były przetwarzane w tych fabrykach.

kozieradka to specyficznie pachnąca roślina, jest z nią jak z kolendrą: jedni ją uwielbiają, inni nie cierpią. a ja do dziś pamiętam jagnięcinę w kozieradce serwowaną w nieczynnej już restauracji kathmandu w warszawie… na pewno nie kojarzyła mi się ona z nowym jorkiem. a teraz już będzie.

ze zdumienia przetarłem oczy, gdy zobaczyłem na allegro… ghee z mlekowity. i faktycznie, od niedawna producent ten oferuje na rynku produkt o nazwie „masło topione 99,8%” (moim zdaniem brzmi to trochę jak serek topiony). zapewne do oryginalnego ghee mu trochę brakuje, nie jest bowiem produkowane z mleka bawolego, ale i tak jest to dobra wiadomość dla fanów kuchni hinduskiej, gdzie ghee jest jednym z podstawowych tłuszczy. szkoda tylko, że kompletnie nie wiadomo, gdzie kupić „mazowieckie ghee”. cena jest niewygórowana, ale z drugiej strony kilogramowe opakowanie to nie najlepszy pomysł dla kogoś, kto owszem, lubi pogotować po indyjsku, ale nie zużywa dużych ilości składników każdego miesiąca. wygląda na to, że masło topione przeznaczone jest raczej na rynek gastronomiczny.

ciekaw jestem, gdzie można kupić ten specjał i jak się ma do oryginału (tutaj spora tabelka porównująca różne ghee). mam nadzieję, że jest bardziej podobny niż „mozarella” z mlekowity do mozarelli włoskiej. jeśli gdzieś traficie na polskie ghee, dajcie znać!

amerykańska edycja men’s health opublikowała ranking najcięższych bomb kalorycznych. wygrał ją shake z herbatnikami oreo (odpowiednik naszych markizów) serwowany w sieci lodziarni baskin-robbins. wersja „large” robi wrażenie: 2600 kalorii, co w wielu przypadkach przekracza dzienne zapotrzebowanie organizmu, ćwierć kilo cukru, 59 gramów nasyconego tłuszczu (trzykrotność normy dziennej!) oraz imponującą listę składników. zobaczcie zresztą sami, czego tam nie ma!

men’s health przetestował też inne dania i o dziwo najtłustsza pizza przegrywa z ciasteczkowym potworem, przynajmniej pod względem kalorii. więc jeśli już zamawiacie głęboko smażoną pizzę, nie popijajcie jej tym napojem. możecie wybuchnąć. inna rzecz, że japońskie i koreańskie pizze zniszczyłyby zapewne shake’a z herbatnikami. pominięty został też hamburger z podwójnymi byepassami, a myślę, że też mógłby namieszać w czołówce. widziałem też gdzieś hamburgera zawiniętego w pizzę, serwowanego z hotdogami, ale cały czas mam nadzieję, że to jednak nie był dowcip.

na marginesie: twórcy rankingu mieli o tyle ułatwione zadanie, że w usa dość często podawane są bardzo wyczerpujące informacje o wartościach odżywczych żywności. nawet, gdy nie ma się czym chwalić. zresztą nie tylko w usa: blog eat me daily znalazł w brytyjskim supermarkecie jajka od nadgorliwego dostawcy, który ostrzega alergików, iż produkt ten zawiera… jajka. takie absurdy, których jest zresztą coraz więcej (ostatnio w berlinie wpatrywałem się jak osłupiały w informację, że espresso zawiera, któżby się spodziewał?… kofeinę!) nie powinny jednak przysłaniać faktu, że jest to zjawisko pozytywne, które oszczędzi przynajmniej niektórym shake’ów, bypassów i tym podobnych przyjemności.

bo do rady, zamieszczonej w artykule, który podrzucił mi tomek w komentarzu („reducing portion size is an easy and cost-effective way for small businesses to help people eat sensibly”) raczej się nikt nie dostosuje. nie wiem, jaki procent konsumentów jest w stanie ocenić wartość odżywczą, tego co jedzą. nie wiem, jaki procent potrafi ocenić smak dania. ale wiem, że 100% jest w stanie opisać jedzenie kategoriami „dużo/mało”.

pewnie, że chciałbym mieć w domu maszynkę do makaronu. gigantyczny wok. garnek do gotowania ryżu na sushi. zestaw do fondue. i do raclette. i jeszcze 100 innych, wyspecjalizowanych urządzeń kuchennych służących do przygotowywania tylko jednej potrawy.

niestety, powierzchnia kuchni jest ograniczona i wybierając trzeba stawiać na uniwersalność. dlatego maszynki do makaronu nie mam i mieć raczej nie będę. ale miejsce w kuchni to tylko jedno ograniczenie. przed robieniem domowego makaronu powstrzymuje mnie także jakieś podskórne przekonanie, że nie każdy powinien wszystko gotować samodzielnie. może robienie domowego makaronu powinniśmy zostawić włochom?

tak czy inaczej zawsze można spróbować wybrać taki rodzaj makaronu, przy którym żadna maszynka nie jest potrzebna. tylko zastanawiam się, czy uda mi się choć w części dorównać tej starszej pani?

obejrzyjcie filmik, bo jest naprawdę uroczy, poczytajcie o historii orecchiette na wikipedii… a jeśli przyjdzie wam ochota na domowy włoski makaron, bez pomocy urządzeń mechanicznych, spróbujcie sami. tu znajdziecie przepis. miłej zabawy!

mahmut aygün, człowiek, który wymyślił döner kebab, zmarł w berlinie w ostatni weekend. miał 87 lat. ilu ludziom wydaje się, że kebab w picie to tradycyjne tureckie/greckie/egipskie/syryjskie (niewłaściwe skreślić) danie? tymczasem pierwszy raz podano je 2 marca 1971 roku, a zdarzenie to miało miejsce nie w stambule, ale w zachodnim berlinie, w restauracji hasir.

aygün wpadł na pomysł, żeby grillowane mięso wkładać w chlebek pita, dzięki czemu można było zabrać je na wynos. podobno jest także twórcą białego, jogurtowe-czosnkowego sosu do kebaba. samo grilowanie mięsa na pionowych szpadach jest tradycyjną metodą jego przygotowywania, wywodzącą się z turcji.

podobno mahmut aygün zjadał przynajmniej jeden kebab dziennie. i dożył 87 lat. nie zapominajmy jednak, że jego restauracja szczyciła się przygotowywaniem kebaba z wyjątkowo wysokiej jakości, świeżych składników. więc informacji o zdrowotnych właściwościach tego dania znajdziecie na stronach bbc.

co tu dużo mówić, döner kebab to jeden z największych wynalazków kulinarnych 20 wieku. dzięki, mahmut.

pizza jest symbolem kulinarnej globalizacji: można ją zjeść na każdej szerokości geograficznej. jest tylko jeden zasadniczy warunek – definicję pizzy musimy sporządzić z wysokorozciągliwej gumy. tak, by zmieściła również specjały przygotowywane przez pizzerów z azji.

azjatyckie pizze to prawdziwy fenomen. pomyślcie, co anthony mangieri (szef jednoosobowej restauracji, który serwuje 4 rodzaje najprostszej i najbardziej „tru” pizzy poza włochami) powiedziałby o pizzy serwowanej przez chiński oddział pizza hut, w której brzeg wkomponowano kiełbaskę z bekonem i serem? zobaczcie na filmie, jak anorektyczna japonka sprawia tym daniem o nazwie “german king” wysokokaloryczną radość całej rodzinie.

albo spójrzcie, co japoński pizza hut wykombinował z pizzy, krewetek i majonezu:

smakowite, prawda? kombinacje nie dotyczą tylko „obłożenia” pizzy, choć tam możliwości jest najwięcej (pizza z kurczakiem teriyaki i majonezem? pizza z wodorostami nori? proszę bardzo!) można równie dobrze eksperymentować z ciastem. zamiast ciasta użyć ryżu (nazywa się to mizz). albo wypełnić je śmietankowym serem, czemu nie. jesteśmy w korei, poza zasięgiem neapolitańskiej mafii:

poświęcony wyłącznie pizzy blog slice, z którego zaczerpnąłem większość tych orientalnych wariacji. za najbardziej kuriozalną uznał „pizzę” która nie tylko zawiera wszystko, co powinna (albo raczej czego nie powinna, spytajcie magnieriego..) zawierać pizza, od krewetek do ziemniaków, ale na dodatek upieczona jest na herbatnikowym cieście. z rodzynkami, pestkami dyni itd. i podawana z sosem… jagodowym (lub borówkowym, chyba nie będziemy wchodzić w detale). i niech nikt nie czuje się bezpieczny: mr pizza factory, bo tak nazywa się sieć, która serwuje ten dziwoląg, otwiera swoje lokale także w usa. na razie los angeles, ale… „first we take manhattan, then we take berlin”. pojutrze znajdziesz ulotkę pizzy z rodzynkami na swojej klatce schodowej. amerykański recenzent porównał jej smak do „wersu z dantego przetłumaczonego automatem googlowym z włoskiego na angielski, z angielskiego na chiński, z chińskiego na japoński, potem z powrotem na angielski i wypowiedzianego przez borata”.

cóż. zemsta azjatów za to, co my wyprawiamy z ich tradycyjnymi potrawami (dania „chińskie” wujka bena, sushi z serkiem philadelphia…) jest okrutnie okrutna.

a jaką najdziwniejszą pizzę mieliście okazję jeść? ja jadłem kiedyś pyszną pizzę z ziemniakami i rozmarynem. we włoszech.

(cc) http://www.flickr.com/photos/misocrazy/

bekon to chyba najbardziej brytyjska z wędlin, nieodzowny składnik śniadania wyspiarzy. niewielu z nich wie jednak, że produkt, mimo nalepki british pork wcale nie pochodzi z angielskich farm. fakt ten został odkryty i opisany przez dziennikarza daily mail, który przeprowadził dziennikarskie śledztwo. doprowadziło go ono do farm w okolicach kętrzyna i ełku. wieprzowina ze świń hodowanych w polsce jest paczkowana na wyspach i dzięki temu, można ją opatrywać nalepką z dużym napisem british pork i małym „product of poland”

nie chodzi tu jednak o urażoną wyspiarską dumę. autor reportażu opisuje potworne warunki, w jakich hodowane są zwierzęta na polskich przemysłowych farmach. to opis ten robi wrażenie. bardzo przygnębiające wrażenie.

farmy te należą do amerykańskiego koncernu smithfield, będącego od dawna pod obstrzałem organizacji ekologicznych (nie tylko w polsce), właściciela firmy constar, „wsławionej” odświeżaniem wędlin. zobaczcie zresztą w google. przemysłowe farmy to nie tylko przerażące warunki, w jakich hodowane są zwierzęta (śmiertelność jest dwa razy wyższa niż na farmach brytyjskich), ale także obrzydliwy fetor zatruwający całą okolicę i poważne zanieczyszczenie wody.

tajemnica brytyjskiej wieprzowiny spod ełku jest prosta: rząd wielkiej brytanii wprowadził 10 lat temu przepisy, które zabraniają niehumanitarnego, przemysłowego tuczu. wieprzowina z polski jest tańsza. gdy przeczytałem tytuł artykułu, pomyślałem, że mamy powód do dumy, jeśli nasz bekon docenili nawet brytyjczycy. ale po przeczytaniu całości zwyczajnie mi wstyd.

co kraj to obyczaj. globalizacja postępuje i świat się kurczy, obyczaje, w tym kulinarne, migrują. i nie musisz już jechać do kambodży, żeby spróbować pieczonych tarantuli. w nowojorskim hotelu waldorf-astoria uśmiercą je w cywilizowany sposób (topiąc w brandy), a potem zrobią z nich szaszłyczki. smacznego.

jeśli po obejrzeniu tego filmu masz jeszcze ochotę na obiad, zapraszam do wątku o angulas na forum “galeria potraw”. na zdjęciach mamy wprawdzie do czynienia z „podróbkami”, ale jak widać, owe podróbki nie utraciły apetycznego-inaczej wyglądu. ci, którzy próbowali zarówno prawdziwych angulas jak i wersji „identycznej z naturalną” twierdzą, że i w smaku nie ma różnicy. być może jedyna różnica polega na tym, że jedząc podróbkę małych węgorzyków nie czujesz się jak pedofag. ładne słowo, prawda?

istnieje zresztą stowarzyszenie gastronautów (nie mylić z polskim serwisem pod tą samą nazwą): klub osób, które postawiły sobie za cel odkrywanie nowych smaków. węże, aligatory, jaszczurki. szopy pracze, te sprawy. chłop żywemu nie przepuści.