Dlaczego publikuję tu zdjęcie bananowego smoothie? Bo to setna fotka, która została opublikowana na Fotoffi!

Osiągnęliśmy więc pierwszy kamień milowy. Dla tych, którzy nie wiedzą, Fotoffi to moderowana galeria, w której każdy może opublikować zdjęcia potrawy, o ile są one apetyczne i wysokiej jakości (nie mam dokładnych statystyk, ale ok. 70% zdjęć jest przyjmowanych, więc nie jest trudno się tam zaprezentować).

Pozostaje tylko najważniejsze pytanie: po co? Dwa powody:

Po pierwsze jest to miejsce, gdzie można opublikować duże, piękne zdjęcia. Na blogach nie zawsze jest na to miejsce. A duże zdjęcia robią zupełnie inne wrażenie niż „znaczki pocztowe”.

Drugi powód jest ważniejszy: odwiedzającym się ta strona bardzo podoba. Garść opinii z jednej dyskusji na Goldenline: „wow! pyszności! wyśmienitości! nie nadążałam z połykaniem śliny”, „ ja pierniczę!! wracam z pracy głodna jak wilk, a tu trach!!!  Uznaję to za znęcanie się nad ludem :/”, „ Jem oczami!!”, „nie zalozylam sliniaka…i to byl blad…”. Jest to wiec okazja, żeby wyjść do trochę szerszej publiczności ze swoimi kulinarnymi pomysłami, do osób, które nie czytają na codzień blogów kulinarnych. Oni czekają na wasze zdjęcia.

Stronę będziemy cały czas rozwijać, jeśli macie jakieś pomysły, sugestie czy rady, zapraszam do podzielenia się nimi. I oczywiście do dodawania fotek i komentarzy. Mam nadzieję, że niedługo świętować będziemy 1000 zdjęć na Fotoffi.

Wiadomo, że nie powinno się wybierać wina kierując się piękną etykietą, czy wymyślną butelką (dziwaczne kształty butelek wróżą na ogół raczej źle niż dobrze). Ale jesteśmy tylko ludźmi i ulegamy słabościom, o ile zwracanie uwagi na estetykę można określić jako słabość. Stąd też producenci, zwłaszcza aspirujący (przoduje tu tzw. Nowy Swiat) prześcigają się w pomysłach na etykiety. Ale nie o etykietach chciałbym tu pisać, a raczej nie o etykietach papierowych, tylko o stronach internetowych winnic.

Serwis Smashing Magazine przygotował listę najpiękniejszych stron internetowych producentów win. Niektóre z nich robią spore wrażenie (mi chyba najbardziej podoba się strona sławnej kalifornijskiej winnicy Mondaviego). Także i tu dominują efektowne (albo nawet efekciarskie) strony win kalifornijskich. Francuscy, włoscy czy niemieccy producenci są jednak znacznie bardziej powściągliwi, choć ich stronom nie można odmówić elegancji.

Foodelek jest blogiem, który traktuje tematy kulinarne możliwie szeroko. Publikuje cotygodniowe zestawienia przepisów zamieszczanych na blogach przez amatorów, ale nie unika też tematyki „profesjonalnej” gastronomii. Nie jestem ani przesadnym fanem „domowej kuchni” ani też nie stoję na stanowisku, że prawdziwie wyszukane jedzenie to wyłączna domena restauracji.

Po lekturze książki „Kill Grill” Anthony’ego Borduaina (recenzje Oli Lazar,  Piotra Adamczewskiego) wiemy już, że restauracyjna kuchnia nie przypomina artystycznej pracowni ani chemicznego laboratorium, a ludzie tam pracujący nie są wysublimowanymi artystami i pięknoduchami oderwanymi od rzeczywistości. Jedząc w restauracji staram się raczej zapomnieć o tej lekturze. Teraz będę starał się zapomnieć nie tylko o świecie, który opisuje Bourdain, ale także o dość przerażającym obliczu polskiej gastronomii, które wyłania się z lektury serwisu „Gastrona”.

Pierwszy lekki szok przeżyłem patrząc na propozycje dań „mistrzów kuchni”. Rozumiem, że zwykły śmiertelnik nie po to idzie do restauracji, żeby jeść „jak u mamy”, ale „Polędwica wieprzowa nadziewana łososiem w otoczce z farszu z cielęciny z dodatkiem wątróbki i szparag, zawinięta w szynkę parmeńską i kapustę włoską w sosie z groszku cukrowego” (pisownia oryginalna) ma tyle wspólnego ze sztuką kulinarną, co bazylika w Licheniu ze sztuką architektoniczną.

Zaintrygowany tym kulinarnym odkryciem poklikałem trochę po serwisie. I okazało się, że jest równie szokujący jak niektóre sceny z książki Bourdaina. Spójrzcie na przykład na to danie. Autorowi przepisu myli się tortilla z tortellini. Przyznam się, że długo wpatrywałem się w „płat tortellini”, żeby w końcu dopuścić myśl, że w serwisie dla profesjonalistów włoskie pierożki mogą pomylić się z meksykańskimi plackami. Czytam setki (dosłownie) blogów kulinarnych, pisanych przez absolutnych amatorów, i takich błędów tam nie spotykam. „Płat tortellini” jest zresztą bohaterem wielu potraw w tym serwisie. Występuje na liście składników… szampańskich truskawek z jogurtem. Nie pytajcie, co tam robi w towarzystwie – uwaga – szczypiorku, bo z treści przepisu się nie dowiecie. Być może to tajemniczy sponsor?

A skoro jesteśmy już przy sponsorach. Patatas bravas w wersji „pro” przygotowuje się z półproduktu McCaina. Który profesjonalista shańbiłby się obierając ziemniaki? Albo, jak prymitywni wieśniacy, schylałby się po świeże zioła, skoro może przecież użyć „primerby bazylikowej”, żeby z niej i „pikantnej mieszanki chińskiej” stworzyć – zgodnie z nazwą przyprawy – swoją własną kulinarną bazylikę licheńską („Pomidor nadziewany pikantną mieszanką chińską z dodatkiem roladki z cukinii, szpinaku i bryndzy w sosie bazyliowo-pieprzowym”). Tak, ja też nie wiedziałem, co to jest „primerba”, tak samo jak nie wiedziałem, że oddzielną kategorią są „przyprawy czyste” (w odróżnieniu od brudnych?) oraz nie miałem pojęcia, że można kupić uniwersalną przyprawę do wszystkiego w poręcznym opakowanku… 37 litrowym. W każdym razie, żadna potrawa w serwisie nie jest przypadkowa, za każdą stoi jakiś fix, mix czy inny sponsor.

Obraz polskiej gastronomii wyłaniający się z tego portalu jest dość przerażający i równie szokujący jak „Kill Grill”, choć z innych powodów. Maksymalnie udziwnione dania, przygotowane z półfabrykatów zastępujących łatwo dostępne świeże produkty na pewno nie przekonają Polaków, że warto chodzić do restauracji. Wybiorą schabowego i wcale im się nie dziwię.

* Zdjęcie przedstawia dekorację korytarza w jednym z polskich techników gastronomicznych. Dotyczy tortu, ale co za różnica, tort, tortilla czy tortellini… ważne, żeby zachować odpowiednią estetykę.

To nie prima aprilis! Ten szczególny dzień wybrałem na premierę serwisu Fotoffi.pl.

Czym jest Fotoffi? Ma być to galeria najsmaczniejszych, najbardziej atrakcyjnych zdjęć kulinarnych w sieci. Nadsyłanych przez wszystkie osoby, których bawi ten rodzaj fotografii i które chcą się w nim doskonalić. Można również, jest to wręcz wskazane, dołączać przepisy.

Chciałbym, żeby zdjęcia pokazywane na Fotoffi były jak najlepszej jakości, tak, by oglądało się je z przyjemnością. Dlatego zdjęcia dopuszczają moderatorzy. Przynajmniej trzech z nich obejrzy każde zdjęcie, żeby ocenić, czy spełnia wymagania ono jakościowe. Przyjmowane będą tylko duże zdjęcia, tak, żeby odwiedzający czuł, że jest blisko potrawy. Nie znaczy to, że jest to strona dla wyłącznie profesjonalistów i że przyjmowane będą wyłącznie zdjęcia studyjne, wręcz przeciwnie! Bardzo cenimy sobie naturalność.

Mam nadzieję, że włączycie się w powstawanie Fotoffi! Dodacie swoje fotki albo – jeśli nie robicie zdjęć – przynajmniej szepniecie słówko o serwisie tym, którzy bawią się w fotografię kulinarną. Zapraszam!

PS. Dodatkowe informacje o Fotoffi znajdziecie na stronie Pytania i odpowiedzi. Pamiętajcie, że to dopiero pierwsza odsłona serwisu, będziemy jeszcze go poprawiać i zmieniać.

dużo ostatnio newsów trochę, że się tak wyrażę, „od czapy”. ale trudno się powstrzymać, żeby nie napisać o scanwichach. scanwich to zeskanowany sandwich całą ich galerię można obejrzeć na specjalnym blogu. zdjęcia są faktycznie wysokiej jakości (kliknijcie w fotki na blogu, żeby je powiększyć) i nawet byłby dość apetyczne, gdyby nie kojarzyły się z prepratami wykonywanymi na lekcjach biologii.

nasuwają mi się dwie (niezbyt głębokie) refleksje. po pierwsze, jeśli te fotki to faktycznie skany, jak czyszczony jest skaner z masła, ketchupu, musztardy i majonezu? autor bloga nie ujawnia niestety swoich tajemnych technik.

druga refleksja jest taka, że bardzo brakuje mi podobnej rozmaitości kanapek w polsce. obiad czy kolację łatwo zjeść poza domem. trudniej jest ze śniadaniem, a drugie śniadanie? to kompletnie zapomniany przez gastronomię posiłek. gdzieniegdzie walają się smętne buły z podróbką salami i wyrobem seropodobnym… niby jesteśmy narodem, który objada się kanapkami od rana do wieczora, a jednak w gastronomii zupełnie nie można tego dostrzec. powoli to się zmienia, wiele biur nawiedza „pan kanapka”, ale podejrzewam, że skany tych wyrobów byłby o wiele mniej estetyczne. a może się mylę? ktoś zaskanuje swoją jutrzejszą kanapkę i podeśle foodelkowi?

drugie urodziny obchodzi serwis gastronauci, największa baza recenzji restauracyjnych dodawanych przez użytkowników. przez te dwa lata opublikowano prawie 13000 recenzji, dotyczących blisko 5500 lokali. rynek restauracyjny rozwija się tak szybko, że chyba tylko internet za tym nadąża. jak można dowiedzieć się ze strony, w najbliższym czasie gastronauci przejdą poważną przebudowę. w internecie pojawia się ostatnio bardzo wiele serwisów, w których można oceniać różne punkty miejskiej przestrzeni, w tym bary i restauracje, ale gastronauci, ze swoją gastronomiczną specjalizacją, pozostają moim zdaniem bezkonkurencyjni. sto lat!

poważnym problemem jaki napotykają wszelkie serwisy z recenzjami są opinie pisane przez samych restauratorów. czasem od razu po dopisaniu do bazy lokali rzucają się do pisania pozytywnych recenzji na własny temat (zachęcając jednocześnie do tego samego całą bliższą i dalszą rodzinę), czasem impulsem są negatywne opinie (o które podejrzewają oczywiście konkurencję). a przecież można reagować inaczej. jedna z pizzerii w san francisco wybrała najgorsze recenzje z serwisu yelp i zamiast z nimi polemizować… umieściła je na t-shirtach, w które przebrała obsługę. można więc zachować dystans, choć na pewno w słonecznej kaliforni jest o to łatwiej.

witam po dłuższej przerwie. mam na swoje usprawiedliwienie zwolnienia lekarskie, ale pozwolicie, że nie będę ich tu wklejał.

dziś wyjątkowo wpis bez obrazka, poświęcony blogom kulinarnym. blogi kulinarne po prostu rządzą. pisałem już o tym, że w konkursach potrafią wygrywać swoje kategorie, a nawet (to już nie w polsce), tworzone są dla nich kategorie oddzielne. ale blogi kulinarne wychodzą też z przestrzeni wirtualnej. ostatnio dowiedziałem się, że w ramach ogromnego festiwali sxsw odbędzie się specjalny panel dyskusyjny poświęcony właśnie blogom o jedzeniu. na tej samej imprezie będziecie mogli spotkać też gary’ego vaynerchucka. gary jest absolutną gwiazdą wideoblogowania, a bloguje o… winach. jeszcze będę o nim na pewno pisał na foodelku.

tematem panelu będzie prowadzenie „z sukcesem” bloga kulinarnego. „sukces” każdy musi sobie zdefiniować sam. osobiście prowadzę mój blog, można gościom, dla czystej frajdy dzielenia się przeżyciami kulinarnymi. tylko w internecie mogę do stołu zaprosić dowolną liczbę osób. ale są i tacy, którzy blogowanie kulinarne traktują dużo poważniej. i chyba dla nich skierowana jest oferta warsztatów o blogach kulinarnych. za niecałe 800 dolarów można się „nauczyć” blogowania o jedzeniu. macie wątpliwości, czy ma to sens? ja mam, owszem. zwłaszcza za taką cenę. program obejmuje zarówno podstawy blogowania jako takiego, jak i bardziej szczegółowe tematy, np. podstawy fotografii kulinarnej.

i jeszcze dwa newsy wokółblogowe: blogi kulinarne zaczynają być modnym tematem dla prasy. być może słyszeliście już o artykule, który ukazał się w miesięczniku olivia, a w którym to artykule wystąpiły m.in. autorki blogów everycakeyoubake i coś niecoś. jak znam media, to teraz przetoczy się (zwłaszcza przez pisma kobiece) cała fala podobnych tekstów.

a na sam koniec: lista 50 najlepszych blogów kulinarnych zdaniem timesa. jak do większości takich list, należy do niej podchodzić z pewną rezerwą, ale to dobry punkt do rozpoczęcia własnych poszukiwań. skoro opublikował ją times, to oczywiście obejmuje ona wyłącznie blogi anglojęzyczne (ale przynajmniej nie jest ona tak amerykocentryczna jak większość podobnych zestawień publikowanych w usa).

blog kulinarny „moje wypieki” zdobył pierwsze miejsce w kategorii „moje zainteresowania i pasje” w konkursie blog roku 2008.

choć nie jestem zwolennikiem konkursów i wprowadzania zbytniej rywalizacji do blogowania, a raczej skłaniam się ku zdaniu, że każdy blog jest coś wart i każdy czytelnik powinien własną hierarchię tworzyć, trudno nie cieszyć się z takiego wyniku. kategoria ta jest bardzo szeroka, fakt, że akurat blog poświęcony tej dziedzinie wygrał wcale nie jest oczywisty. dlatego wielkie gratulacje dla doroty! gratuluję również autorce bloga qchnia.wordpress.com – trzecie miejsce to również osiągnięcie.

blogi kulinarne są tak popularne, że w amerykańskim konkursie weblogs awards poświęcono im oddzielną kategorię. i tam również wygrał blog poświęcony pieczeniu… ale trochę, a nawet zupełnie inny niż „moje wypieki”. cakewrecks to  kronika profesjonalnych cukierniczych porażek… zresztą zobaczcie sami, w co można zamienić tort.

przepisy tygodnia, edycja trzecia, bezkrewetkowa, jak obiecałem tydzień temu. czyli najciekawsze, najsmaczniejsze i najładniejsze przepisy znalezione na blogach i forach kulinarnach. tak, najładniejsze także. udane zdjęcia to połowa drogi do przepisów tygodnia: nie jestem w stanie przyrządzić nawet części zebranych tu potraw, muszę ufać temu, co widzę na zdjęciach.

zaczniemy od śniadania. mamy coś wyjątkowo pysznego: podajemy granolę klonową z orzechami pekan. można z mlekiem, choć ja chyba bym nie wytrzymał i zjadł bez mleka. nie jest to zapewne śniadanko ekonomiczne (zarówno syrop klonowy, jak i orzechy pekan są dość drogie), ale wydaje mi się odrobinę smaczniejsze od owsianki. taką większą odrobinę.

na obiad przenieśmy się do włoch. solidne danie główne: ossobucco, opisane w dwóch wpisach (pierwszy i drugi) na blogu pornokaszanka. autor sugeruje podawanie z risotto milanese, ale risi e bisi też będzie pasować. inne risotto, z gruszką, serem kozim i imbirem chyba bardziej zasługuje na podanie jako oddzielne danie. do tego sałata, grissini rubata… ok. mamy też prostsze propozycję na obiad. pozostając w kręgu kuchni włoskiej: tagliatelle z pesto pietruszkowo-orzechowym (wkradły się krewetki, trudno, możecie zrobić z kurczakiem). za mało pracochłonne? to przygotujcie tagliatelle samodzielnie. lub oriecchiette.

i na uroczystą kolację: klasyczne bliny z kawiorem. a skoro jesteśmy przy kawiorze, to polecam zapoznanie się z przepisem na udaną randkę. przez żołądek do serca, przez kuchnię do sypialni… tanio nie jest, ale to przecież randka! możecie też zabłysnąć restauracyjnym sznytem i podać cielęcinę z szynką serrano…

widać wyraźnie, że w trzecim tygodniu ostatecznie pozbyliśmy się poświątecznego przejedzenia i przesłodzenia. stąd też multum propozycji deserowych. zacznę jednak od wypieku wytrawnego, a właściwie pikantnego. palmiery z tahiną i ostrą papryką, dla mnie zaskakujące połączenie. a teraz już ciasta. z licznych mufinkowych propozycji (prawdziwe muffinowe bombardowanie przeżywamy w ten weekend, odłamki będę zbierać przez kolejne 7 dni) jedna: muffiny z granatami i migdałami. galletes sucrees: arabskie ciasteczka z mąki razowej i bakalii, to kolejna propozycja. bardziej tradycyjne serowe pączki. meksykańskie racuszki z cynamonem (piękne zdjęcie możecie podziwiać obok). jest z czego wybierać.

ps. jeśli to właśnie ty jesteś autorem/autorką jednego z publikowanych tu przepisów, wstaw nasz banerek do notki z tym przepisem. to bardzo proste. dzięki!

(cc) Maggie Osterberg | http://www.flickr.com/photos/mediawench/1315398888/

gotujemy coraz lepiej, mamy coraz lepsze aparaty: jaki powinien być efekt? coraz lepsze fotki potraw. nie zawsze się jednak to udaje, jak to w kuchni. znalazłem więc dwa wpisy blogowe, które pomogą wam robić jeszcze lepsze, bardziej apetyczne zdjęcia.

pierwszy z nich jest został opublikowany na blogu fotoblogia. autor opisuje kilka podstawowych czynników, które wpływają na jakość zdjęć kulinarnych. jest dość ogólny, ale inspirujący i na pewno warto go przeczytać.

głębiej w detale fotografii kulinarnej wnika autorka bloga veganyumyum. kilka jej porad:

1. używaj zróżnicowanych nakryć. białe talerze zawsze się sprawdzą. lepsze mniejsze naczynia, niż większe.
2. zaplanuj wcześniej robienie zdjęć, przygotuj plan zdjęciowy, w tym tło
3. rób zdjęcia składników, a także poszczególnych etapów przygotowania potrawy
4. jeśli myślisz poważnie o fotografii kulinarnej, niezbędna będzie lustrzanka cyfrowa. stosuj w miarę tanie obiektywy o jasnym świetle, dobre są też obiektywy makro, pozwalają zbliżyć się do potraw
5. korzystaj, jeśli tylko jest to możliwe, z naturalnego światła. i koniecznie ustaw aparat na statywie
6. stosuj własne tła, eksperymentuj z kolorami
7. rób dużo zdjęć, żeby mieć z czego wybrać, stosuj format RAW
8. korzystaj z małej głębi ostrości
9. ekperymentuj z kadrowaniem, rób zdjęcia z bliska, ale zostaw jakiś element (brzeg talerza, widelec), który pozwoli zorientować się w proporcjach potrawy
10. obrabiaj swoje zdjęcie po ich wykonaniu

dużo więcej szczegółów i przykładów znajdziecie we wpisie. z bloga łatwo się zorientować, że autorka zna się na rzeczy. spójrzcie choćby na tartę ze szparagami. chrupiące zdjęcia, prawda?

w polskim internecie też można znaleźć doskonałe przykłady (pół)amatorskiej fotografii kulinarnej. wiele doskonałych fotek znajdziecie na forum galeria potraw, a absolutną mistrzynią jest autorka strony kwestia smaku, która imponuje nie tylko jakością zdjęć, ale także niezwykłą regularnością. a jak pracują profesjonaliści? tego możecie dowiedzieć się z wywiadu jaki tomasz jakusz przeprowadził z marcinem szymańskim na swoim blogu.

nie święci garnki lepią, do profesjonalnego poziomu dochodzi się stopniowo. następnym razem, zanim napoczniecie ugotowane właśnie danie, pstryknijcie mu kilka fotek. przecież (mam nadzieję!) nie ucieknie z talerza.