…w jego bagażu znaleziono to urządzenie do robienia sushi

oraz zieloną herbatę… w torebkach! powodem wydalenia było skrajne pogwałcenie japońskiej tradycji kulinarnej.

mistrzowie sushi doskonalą się w tej umięjętności latami, a tu okazuje się, że można iść na skróty. inspektor gadżet zwijarkę do  sushi nabył za niecałe 25 dolarów w tym oto sklepie.

myślę, że można jeszcze udoskonalić to urządzenie. nie wiem dlaczego nori nie wkłada się do środka? i dlaczego trzeba samodzielnie kroić, przecież można się skaleczyć?

kolejna edycja przeglądu kuchennych wynalazków. tym razem kilka rzeczy, które nie tylko są ładne i zaskakujące, ale też naprawdę mogą się przydać (nie, żebym twierdził, że robot zbierający okruszki nie jest przydatny…). zacznijmy od praktycznego dozowniko-mieszacza do dressingów. specjalnie wyprofilowana łyżka (brakuje mi tu lepszego określenia) powoduje, że dressing jest aksamitny, a oliwa tworzy jednolitą emulsję z pozostałymi składnikami. a przy tym nie wygląda źle. świetny prezent dla sałatkożerców, do kupienia na amazonie za niecałe 15 dolarów. jeszcze można zdążyć przed wiosną.

a skoro jesteśmy przy sałatkach. sałatkę też trzeba wymieszać. można do tego celu użyć zwykłej łyżki, a można użyć łyżki niezwykłej. na przykład wyglądającej jak narzędzia mechaniczne. ok, miało być praktycznie, ale nie mogłem się powstrzymać. poza tym te sztućce są przecież praktyczne. wymieszasz sałatkę, zreperujesz kran, odkręcisz miskę olejową… jedyne, co jest mało praktyczne, to cena: 33 dolary, trochę drogo.

teraz urządzenia pomiarowe. najpierw proste, wręcz prymitywne ale superpraktyczne miarki. może nie wyglądaja odlotowo, ale nie o to tu chodzi. po pierwsze, trudno je zgubić. po drugie, napisy się nie zetrą, bo są wytłoczone. po trzecie, wytłoczone są po obu stronach i dla pewności jeszcze na rączce. po czwarte, uzwzględniają różne systemy miar. po piąte: dziubki do nalewania, również dwa, bo może ktoś jest leworęczny? mam wrażenie, że projektowali je wojskowi.

i drugie urządzenie pomiarowe, tym razem do pomiaru masy, czyli elektroniczna waga. niby nic specjalnego, ale ktoś wpadł na pomysł, żeby połączyć ją w jedną całość z kuchennym termometrem. dodatkowo jest tam oczywiście zegar z minutnikiem. trzy w jednym! mając wago-termometro-czasomierz i wspomniany wcześniej zestaw miarek, żaden fizyczny parametr przygotowywanego posiłku nam nie umknie. gotowanie to wprawdzie więcej niż szkiełko i oko, ale trochę dokładności nie zaszkodzi.

nadal nie jestem w zbyt dobrym nastroju by pisać o jedzeniu jako takim, dlatego też znowu pokręcimy się po internecie w poszukiwaniu mniej (lub bardziej) praktycznych gadżetów kuchennych.

zacznijmy od zaparzaczek do herbaty. te urządzenia są chyba dla fusofobów: osobiście czuję do nich pewną awersję. albo parzę w czajniczku albo standardowo: na dno i zalewam. ale wiem, że są i tacy, dla których tylko herbata z zaparzaczki smakuje odpowiednio. dla nich dwie propozycje: pierwsza to pływająca, elegancka, designerska zaparzaczka z praktycznym ociekaczem (via cnet). zaś druga… no, to jest proszę państwa… rekin wśród zaparzaczek! wyobraźcie sobie herbatkę z dodatkiem hibiskusa parzoną w tym urządzeniu! szczęki (i, ii, iii) opadają.

przy okazji: czajnik. wygląda jak zwykły czajnik elektryczny, ale ma jedną ciekawą cechę: regulację temperatury wody przy której się wyłącza. przydatne, zwłaszcza fanom yerba-mate i tym wszystkim, dla których „gorąca, ale nie gotująca się woda” to określenie któremu brakuje niezbędnej precyzji.

ci, którzy nienawidzą fusów w herbacie, zapewne nie są też miłośnikami okruszków. oczywiście nie robiłem żadnych badań, ale podskórnie podejrzewam korelację. i tutaj technika z 21 wieku przychodzi z pomocą. robot odkurzacz pogromca okruszków! dostępny za jedyne 20 dolarów będzie uwijał się wokół talerzy jak myszka, zbierając kawałki herbatników, ciast czy chleba. ja bym kupił, 20 dolarów nie majątek, a zawsze to jakiś towarzysz posiłków.

swoje przywiązanie do współczesnej techniki można wyrazić także w inny sposób, nie wpuszczając do kuchni odkurzaczy przebranych za roboty. nawet rękawice kuchenne mogą świadczyć o tym, że właściciel równie sprawnie posługuje się patelnią co komputerem, a potrawy potrafi po prostu wyklikać. jest to produkt brazylijski, chwilowo niedostępny, a szkoda, bo chętnie bym zastąpił rękawice w kwiatki, których używam na codzień. jak tak teraz o tym myślę, to aż się sobie dziwię, że wkładam w coś takiego ręce. okropieństwo. chcę głaskać robota rękawicą kursorem!

po tygodniowej grypie (żołądkowo-nieżołądkowej) trudno jest wrócić do pisania o jedzeniu jako takim. dlatego dziś napiszę o rozmaitych kuchennych utensyliach, które wypatrzyłem w sieci, a które w jakiś sposób wydały mi się interesujące.

zacznijmy od knorka. nazwa pochodzi z połączenia słów knive i fork, tak więc każdemu posługującemu się angielskim (a także nożem i widelcem) w stopniu przynajmniej podstawowym, nie trudno się domyślić, co to takiego jest. tak, proszę państwa, nóż i widelec w jednym. rewelacyjne urządzenie, nie musimy odkładać sztućców, by sięgać po kieliszek! a jak przydaje się w pracy! jedną reką piszemy na laptopie, druga dostarcza składniki odżywcze. i podobno twórcy tego wynalazki nie poszli po linii najmniejszego oporu, ostrząc po prostu jeden z brzegów widelca. to rozwiązanie jest być może najbardziej oczywiste, ale poszerzający się asymetrycznie uśmiech osób, które by go zastosowały, wcale nie przemawiałby na jego korzyść.

skoro jesteśmy przy pracowych lunchach, to w dobie kryzysu warto pomyśleć, czy nie bardziej opłaca się zabierać kanapki z domu. w końcu nawet stołówki to nie instytucje charytatywne. jest też drugie rozwiązanie: można kanapkę zwyczajnie ukraść koledze (lepiej koleżance) i na pewno znajdą się tacy, którym wyda się ono atrakcyjniejsze niż smarowanie w porannym półśnie czerstwego chleba masłem o twardości granitu. jak zabezpieczyć kanapki przed kradzieżą? jest na to genialny sposób: torebka z imitacją pleśni (via serious eats). moja wychowawczyni w liceum zawsze powtarzała: „pamiętajcie, żeby w kanapkach mieć coś zielonego!”.

wracając do kuchni: podgrzewane talerze (via eat me daily). talerze pod napięciem. brzmi strasznie praktycznie i trochę niebezpiecznie. ale przecież i z zatopionego metalowego druciku można zrobić element dekoracyjny i to całkiem efektowny. problem tylko w tym, że na razie stoły nie są zaopatrzone w gniazdka 12V. oraz w tym, że w przeciwieństwie do nożowidelców czy torebek z zapleśniałej folii, podgrzewane talerze tu opisywane nie są jeszcze dostępne w sklepach.